'Maar ik ben er nog!'

 

Toch wel vreemd want juist in die periode gebeurde er veel op ‘kanker’ gebied in mijn familie. Vooral vaders kant is belast: zowel borstkanker als prostaatkanker. Ook al is baarmoederhalskanker niet erfelijk, kanker is kanker en dat blijft heel eng. Eind december, de maand ervoor, is mijn nicht op 34 jarige leeftijd overleden aan een hersentumor. Zij is begraven op 24/12, de dag voor kerstmis. Mijn nicht was binnen een tijdsbestek van 3 maanden na constatering van de hersentumor overleden. Ik was hier meer dan verdrietig van. Het feit dat al mijn tantes van vaders kant (4 van de 4) borstkanker hadden doorgemaakt , stemde mij somber. Hoewel er dus veel kanker in mijn omgeving voorkwam, dacht ik geen enkel moment dat het bij mij óók wel eens zo kon zijn.

 

Desalniettemin ben ik ontspannen naar de huisarts gegaan, het uitstrijkje werd gemaakt. Iets vervelend. Iets pijnlijk. Ook gênant, althans zo voelde ik me. De vragen die door mijn hoofd spookten waren o.a. ‘vindt hij mij wel schoon genoeg, stink ik niet...’. Verder eigenlijk niet. De handeling an sich was wel pijnlijk. Ik was ‘te nauw’. Dat had ik wel eerder gehoord (n.a.v. contactbloedingen tussen 25-28 jaar). Achteraf al een voorteken dus!

Het was gebeurd, ik ging weer naar huis met het idee: gebeurd is gebeurd, dat heb ik ook weer gehad. Mijn leven vervolgde zich weer. Ik dacht er verder niet eens meer over na!

 

De vrijdag die er op volgde had ik gewerkt. Ik kwam thuis en tussen de post zat een brief van de huisarts met de vraag of ik zo spoedig mogelijk contact wilde opnemen

naar aanleiding van de uitslag van het uitstrijkje.... Huuuum, ging er door mij heen. Ik heb getracht de huisartsenpraktijk te bereiken, maar helaas, zonder resultaat.

 

Er ontstond een aantal vragen: is het uitstrijkje verontreinigd? Seks? Nee, bedacht ik me, daar heb ik op gelet, gezien het feit dat ik vaker een uitstrijkje heb moeten maken... Kan het zijn dat het uitstrijkje is verontreinigd door menstruatie? Nee, ik zit midden in mijn ‘pil cyclus’. Heb ik een candida? Mogelijkheid is aanwezig, daar ik er wel vaker last van heb gehad. Iets anders??? Zoals afwijkende cellen? NIET aan gedacht.

 

Na het weekend.. Oh ja, ik moest de huisarts bellen...

Door huishoudelijke taken (lees: gemakzucht) is het die maandag niet gelukt. Uiteindelijk heb ik dinsdag gebeld. Ik vroeg om de huisarts naar aanleiding van mijn uitstrijkje.  Ik werd direct doorverbonden. Pas toen gingen er bellen rinkelen! De uitslag was niet goed. Maar..geen reden voor ongerustheid, ik werd doorgestuurd naar de gynaecoloog. De afspraak was de volgende dag.

Wat er toen gebeurde is eigenlijk niet te beschrijven: het was alsof ik in een space-shuttle zat die nog sneller ging dan snel. Ik werd de volgende dag in het ziekenhuis verwacht. Hoe je het ook went of keert, ik was (ondanks mijn verleden en mijn know-how, ik ben verpleegkundige) niet nerveus.

Ik ben er naar toe gegaan met het idee ”het is vast een misverstand”.  Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd mij e.e.a. uitgelegd. Ik dacht nog: schiet nou maar op, je hebt het niet tegen een debiel. Er is wederom een uitstrijkje genomen èn een biopt.

De uitslag zou binnen twee weken volgen.

 

TOEN werd ik boos. Twee weken??? Ja mevrouw... Maar wat kan je doen? Dus ik twee weken gewacht. Uitslag was nog erger dan het uitstrijkje zelf. Maar de biopten hadden aangetoond dat ik geen SOA of HPV had. Mijn reactie was toen: hoezo geen SOA? Is dat dan gecontroleerd zonder dat ik daar dan iets vanaf weet?????? (BOOS!)

Ja mevrouw, dat is standaard. En ook HPV?? Wat is dat???Het werd uitgelegd. 

 

Ik had geen SOA en was ook niet HPV besmet. Wat volgde was een reeks een gynaecologische bezoeken. Eerst moest het eerste uitstrijkje bekracht worden.

Vervolgens moest dat probleem aangepakt worden: een cryo. Vervolgens weer een biopt (of de cryo wel had ‘gepakt’). Toen nog eens een cryo. Wachten op de uitslag.  

Helaas. Toen een lis-excisie. Plaatselijk verdoofd (hoe het ook zij, erg pijnlijk), dan een soort biopt van de baarmoederhals.

Uitslag viel tegen. Ik was NIET HPV besmet (wat ‘normaal’ is bij PAP 4 CIN2).

 

Ik moest een conisatie ondergaan. Er werd een kegelvormig stuk baarmoederhals weggenomen, met de hoop dat daar de ‘verkeerde cellen’

in zaten. Prima, haal maar weg wat fout is. Dat was- en is- mijn instelling.

Dat dus allemaal ondergaan, nu nog steeds elk 1/2 jaarlijk onder controle.

 

Bij een conisatie is er een kleine kans dat een normale zwangerschap niet ontstaat.

Ik behoor waarschijnlijk tot  ‘die kleine kans’. Nu 39, geen voorbehoedsmiddelen, ook niet zwanger.

Is het belastend: ja! Met name psychisch zwaar. Met tijd en wijle voel ik mij geen echte vrouw. Vrouwen krijgen kinderen, zogen en moederen. Maar ik ben mij heel erg goed van bewust dat ik zonder het bevolkingsonderzoeken behandeling helemaal geen 39 had kunnen worden.Ik had PAP 4 (Cin 11). De gynaecoloog heeft letterlijk tegen mij gezegd: als je 2 jaar later was geweest met deze uitslag.... was het te laat geweest.

 

Maar ik ben er nog!

Want zonder dat éne uitstrijkje................

Mijn ouders zouden het niet hebben kunnen verwerken.

En.... ik heb twee fantastische nichtjes!

 

Miranda